zondag 28 april 2019

Ergens ...




Ergens …


Ergens in het universum waar planeten zonder tal
eeuwenlang zich voortbewegen, 
ergens in dat groot heelal
waar kometen, meteoren eindeloos hun gang maar gaan
ergens in die ijle leegte, 
draait de aarde om haar baan

Op die grote groene aarde zijn de bergen vreeslijk hoog
en de blauwe diepe zeeën reiken verder dan het oog.
Daar zijn de heuvels en de dalen, 
de stille beek, de sterke stroom
de eindeloze weiden en een eeuwenoude boom

Daar ergens op een heel stil plekje, 
verscholen in het groen
zijn twee kleine kevertjes, het samen aan het doen.
Ze zien niks van dat grote, 
dat minnend keverpaar.
Dat laat gewoon de boel de boel, ze zien alleen elkaar.

 'T is al een poosje later, als ze d'r eitje legt
en dit dan heel voorzichtig 
aan een berkenblaadje hecht.

Eens zal op dat kleine blad het leven weer ontstaan
en zal een gloednieuw kevertje voor 't eerst uit vliegen gaan

 Het melkwegstelsel imposant?
'T is net hoe je het ziet.
'T is groter dan een kever ja, maar ..imposanter niet.




Ik moet nog iets ..



         

                                         Een kikvors ..               



Een kikvors uit Zuidlaarderveen

zat peinzend op een grote steen
Daar was hij wat aan 't  mediteren
 en zichzelf te reflecteren
 “wat schuilt er eigenlijk  in mijn 'ík’
 “Ben ik een ‘vors’ of  toch een ‘kik’ ?
  Misschien zelfs geen van allebei 
  en schuilt er meer een Prins in mij
  en blijf ik altijd onbewust
 - omdat ik toch nooit word gekust- 
 een doodnormale groene kwaker
 die zichzelf gewoon wat vaker
 toe moet spreken in de trant
 van “laat maar zitten jongen, want
 je blijft een kikker en jouw  wil 
 zat altijd al in moeders dril”.