Crisis ...

Wat nu gebeurt, werd  nooit vermoed

Want was in onze bange dromen

ooit ‘t  schrikbeeld bij ons op gekomen

dat mensen nu zo wankelen doet?

Dat  ’t raderwerk  van onze zekerheden,

de slinger die de mensheid dreef

zo plotseling in stilstand  bleef

mét alle plannen die zij smeedde?

Wie zal op baren die zij ooit  zo trots bevoer

in wind en tij, in het ongewisse,

haar koers en lot voortaan beslissen?

Hoe kunnen mensen zich vergissen

door zélf te gaan aan ’t grote roer

waaraan ze nu hun Stuurman missen

Krijn ©

Daar sta je weer ...

Daar sta je weer, aan ’t einde van de rij

waar je opnieuw als laatste werd gekozen

Ze krijgen jou  als ‘schillen en de dozen’

er als gratis emballage bij

Dan ben je weer de vaste figurant

Voor hen die wél  acteren mogen

geldt, dat ze jou willen gedogen

maar énkel aan de buitenkant

waar,  vóór je nog de bühne op kan gaan

of vóór je ’t veld  op bent gekomen,

men jou de bal al heeft ontnomen

en kansloos buitenspel laat staan

Geloof Mij maar, je  bent al lang gescout

want Ik zie wél, wat anderen niet zagen

Ik zal je trots op handen binnen dragen

omdat Ik zoveel van je houd!

Pinksteren ..

Pinksteren ..

Uw Wind in mij

die er niet woedt

niet geselt

en niet raast

die ’t tere riet van mijn gemoed,

niet knikt en daarna breken doet

maar leven er in blaast

Uw Vuur in mij

dat niet kastijdt

niet roostert

of verteert

al wat mij van U onderscheidt

niet bitter brandmerkt, vol verwijt,

maar het ten goede keert

Uw Geest in mij

die wind, die gloed 

de Trooster

die beklijft

die niet nadat Hij mij ontmoet

een vluchtig “dág ” ten afscheid groet

maar bij mij wonen blijft !

© Krijn Dijkema

                                                                                                                                                                                      

                

Ik rijd weer rond ..

Ik rijd weer rond in eigen brein
 en oogst ontluikende gedachten
 die stuk voor stuk naar de erkenning smachten
 om onderscheidend wijs te zijn
  Terwijl ik zoek, zo laden op mijn wagen
 zich karrevrachten, nog ontknopt
 hun bloeien zit té diep verstopt
 in bergen van mijn vragen
  Als zo’n hooiberg  mét die speld
 verwaait in niets ontziende winden
 Blijft hoop op wat nóg geldt:
 In ’t land der ziende blinden
 zal  Die mijn haren telt
 nog speld én halmen vinden

Er is meer ..